Afscheid, ‘the Germans’ en de zwarte beer.

26 april: het is koningsdag en dat moet gevierd worden. Samen met Hélène duik ik de kringloop in, opzoek naar Oranje! Een foto en een geïrriteerde winkelmedewerkster later besluiten we het hier toch maar bij te laten. We lopen door Ucluelet en komen bij de kust. We besluiten een pier van stenen op de klimmen en spenderen daar een aantal uren. Zeehonden, otters en adelaars leven langs ons heen alsof we niet bestaan en het is een geweldig gevoel om zo een met de natuur te zijn. Het weer is nog steeds prachtig hier en samen met Max barbecueën we die avond. Nadat we nog wat drinken die avond, gaan we richting de slaapzaal. Hélène en ik hebben onze backpacks in een kluis gedaan, met het slot van Hélène. Zij is echter haar sleutels kwijt geraakt.. Na het wakker maken van de hosteleigenaar heeft hij het slot gesloopt en kunnen wij gelukkig weer bij onze spullen. Scott heeft ons inmiddels ingeruild voor de Rockies, dus met zijn drieën gaan we verder. We hiken nog een dag in Ucluelet en besluiten daarna naar Port Alberni te gaan. Ook hier hiken we wat maar doen verder weinig bijzonders. De volgende dag moet ook Hélène terug naar Vancouver, omdat haar reis erop zit. Ik besluit die dag een mountainbike te huren en het is geweldig op een fiets te zitten en door de bergen te fietsen. De hosteleigenaar adviseert mij naar een provinciaal park te fietsen met watervallen, dus dat doe ik. Een uur bergopwaarts fietsen later kom ik uitgeput bij het park aan. In het park verlies ik het pad uit het oog en loop ik anderhalf uur verdwaald door het park. Ieder geluid lijkt een beer en wanneer ik sporen van autobanden zie, kan mijn geluk niet op.
Max heeft besloten een paar dagen te werken in Port Alberni, dus wanneer ik de volgende dag verder ga naar de Comox Valley zeg ik ook hem gedag. Na twee weken samen reizen leer je elkaar verrassend goed kennen en het voelt dan ook vreemd om afscheid van iedereen te nemen, omdat je weet dat je elkaar niet meer zult zien. Max vliegt echter ook 4 juni terug via Frankfurt, dus we spreken af elkaar tegen die tijd elkaar nog even te berichten. Wanneer ik in Port Alberni de bus pak, kom ik Elin tegen, de Zweedse waarmee ik mijn tijd doorgebracht heb ik Victoria. Zij gaat richting Tofino en heeft hier een tussenstop: wat groot Canada dan ineens klein is.
Mijn dagen in Comox Valley besluit ik een mountainbike te huren, een pub te bezoeken en tijd op het terras te spenderen, want het is zo’n 23 graden. Mijn armen hebben dit ook gemerkt, want twee nachten houdt het brandende gevoel mij nog wakker.
Donderdag is mijn laatste dag op Vancouver Island en het weekend besluit ik de jongens die ik in Vancouver ontmoet heb op te zoeken: zij verwelkomen mij met sushi . Ik koop een ‘tribute to the Okanagan Valley’ (‘goedkope’ rode wijn van €10,-) en later die avond gaan we nog de stad in. De wijn is niet te drinken en doet mij twijfelen of ik de Okanagan Valley nog wil bezoeken. De volgende dag merkt ook mijn hoofd de kwaliteit van de wijn en we besluiten dat een wandeling rondom Stanley Park ons goed zal doen. We lopen de 9 km lange route rondom het park en rusten de rest van de dag hiervan uit. Mijn laatste dag in Vancouver besluit ik een kijkje te nemen bij de marathon, doe ik boodschappen voor mijn busreis en eten we uiteraard weer sushi. Opnieuw neem ik afscheid en dit doet me tijdens de busreis realiseren want een geweldige mensen ik hier ontmoet heb. Opnieuw dat vreemde gevoel, maar dit verdwijnt al snel. Langs de weg zit een zwarte beer van zijn maaltijd te genieten en mijn geluk kan niet op: ik heb een beer gezien! De rest van de dag voel ik mezelf de gelukkigste mens op aarde, want na alle waarschuwingen over beren heb ik er eindelijk een met mijn eigen ogen (vanuit een veilige positie) gezien.

Daar waar (bijna) iedereen in Nederland afreist naar Zuid-Oost Azie, Australie of Nieuw-Zeeland voor spannende avonturen, hebben onze oosterburen de voorliefde voor Canada. Negen van de tien reizigers hier is Duits, wat een beetje begint te vervelen. In de bovengenoemde busreis ontmoet ik een Duitser en aangekomen is Whistler is ook mijn kamergenote een Duitse. Whistler, plaats waar de Olympische Spelen 2010 voornamelijk plaatsvonden, ligt in de bergen en dit geeft dan ook prachtige uitzichten hier. Het wordt wat eentonig, ik die alles prachtig en indrukwekkend vind, maar het is niet anders te beschreven. Ik besluit die dag een trail te doen die leidt naar een treinwrak en dit is een indrukwekkende. Deels over het spoor en langs mooie watervallen eindig ik bij een lang geleden ontspoorde trein, waarvan nog 5 wagons aanwezig zijn. Ik kook wat in het hostel en samen met de Duitse drink ik wat in het dorp. De dagen die daarop volgen spendeer ik met mijn Canadese kamergenote, Cynthia, en een Italiaan die zij hier ontmoet heeft, Andrew. Zij hebben beide een auto en we rijden naar een wandelroute welke wat hoger de bergen in gaat. We lopen richting het meer en deels van de paden is nog bedekt met ijs, terwijl wij zonder jas buiten lopen: vreemd maar indrukwekkend. We lopen richting het ijs, waarbij ik onderuit glijd. Aangekomen bij het meer lunchen we en word ik lek geprikt door de muggen. We lopen terug naar de auto, waarbij ik nog twee keer onderuit glijd. De dag daarna rijden we naar Squamish, waarbij we tijdens de rit een aantal keer stoppen voor geweldig uitzicht: wat is het fijn om met een auto te reizen. We brengen de dag door in Squamish en ik besluit hier te overnachten. Cynthia gaat terug naar Whistler: opnieuw afscheid. De hosteleigenaar is enorm vriendelijk en samen met hem en twee andere reizigers (Duitsers) breng ik de avond door. Mijn aandenken van de trail in de bergen houdt echter mij wakker: twee blauwe knieën en een rug vol muggenbulten.
De volgende dag brengt mijn verhaal bij vandaag, waarbij ik toch besluit naar de Okanagan Valley te gaan. Dit stond niet op de planning, maar vele hebben mij overtuigd. De reis is echter niet kort (althans niet in Nederlandse begrippen), want op dit moment maak ik een negen uur durende busrit. Een mooie gelegenheid om jullie op de hoogte te brengen van mijn leven hier. Ik ben inmiddels over de helft van mijn reis en het voelt nu al alsof het aftellen is begonnen. Ik heb nog steeds geen Nederlandse reiziger ontmoet en naast het denken in Engels, vertelt Cynthia dat het praten in mijn slaap ook over gegaan is op Engels. Dus na een maand nauwelijks Nederlands gesproken te hebben wil ik jullie vragen de eventuele grammaticale fouten door de vingers te zien! :) Ik geniet van jullie berichtjes en wil jullie dan daar ook voor bedanken! Tot het volgende verslag!